To nasz debiut, urodzony w bólach.
A jak debiut to wstęp do następnych filmów, jednocześnie formalne preludium,
dlatego prolegomena. Film został zrealizowany najprostszym możliwym
sprzętem, analogową kamerą Video8 latem 2001 roku, a ukończony wiosną
2003. Ten techniczny minimalizm był zastosowany z premedytacją, chcieliśmy
przekonać się, czy najprostszymi, dostępnymi w tej chwili środkami,
sprzętem za kilkaset złotych można nakręcić, i będzie to jako tako strawne
wizualnie, coś innego niż domowe reportaże z urodzin.Materiał w postaci
taśm z nakręconymi, surowymi ujęciami przeleżał na półce ponad rok.
Poślizg ten wymusiła tzw. proza życia i różnorakie kłopoty techniczne
w fazie montażu.
Prolegomena to w zasadzie film eksperymentalny,
choć posiada swoją, dość niespójną i metaforyczną, fabułę.
Historia o pętlowej konstrukcji, zabiegiem formalnym podzielona została
na elementy sztuki audiowizualnej (treść-słowa, dźwięk, światło, etc.
etc.). Każda scena przerysowuje pewien element tworzenia filmu, stara
się go w jakiejś mierze symbolizować. W przypadku sceny zatytułowanej
"treść" pracujący nad scenariuszem plączą się w nagromadzonych
treściach i wątkach, które do XXI w. nagromadziła cywilizacja, tworzą
swoistą karykaturę nihil novi sub sole w kulturze, w aspiracji do stworzenia
czegokolwiek.
Na pierwszej płaszczyźnie jest to swoisty meta-film o pechu prześladującym
ekipę filmowców amatorów, na drugiej stawia pytanie czy ważniejszy jest
uczestnictwo w procesie (stawanie się) czy też zawsze liczy się efekt
(dylemat robienia filmu "po coś" - idea pokazania odbiorcy
swojego spojrzenia na świat i odczuwania-bohaterowie spotykają zresztą
w filmie swoją ideę, graną przez Pana w garniturze).
Trzecia płaszczyzna wychodzi poza plan filmowy, ale i poza film odbierany,
to próba pokazania, iż opowiadając jakąkolwiek historię nieodłącznie
zawieramy w niej samego siebie (idea przygląda się w ekranie telewizora
sama sobie), zarazem z drugiej strony percepcja widza daje mu możliwość
wyłącznie własnej i prywatnej interpretacji, tworzenia swoich odniesień.
Granice światów, w tym przypadku realnego i filmowego, zacierają się.
Wcale nie jesteśmy przekonani,
czy nie lepiej byłoby ten film jednak zakopać a nie pokazywać.
|